Tag Archive: Ciężka Praca


Z ciekawości zapytałem kiedyś ludzi śledzących mój inny blog, czy zauważyli taką zależność.

Jak można się domyślić, większość nie zwracała na to uwagi i nie potrafiła powiedzieć, czy w ich życiu tak jest.

Było jednak sporo osób, które czuły, że ich dobre dni są zawsze kosztem następnego.

Nie mówię tutaj o przypadkach, gdzie człowiek mniej lub bardziej świadomie kompensuje sobie odpoczynkiem i przyjemnościami obowiązki, o których wie, że będzie musiał następnego dnia wykonać – albo sytuacje, w których będzie musiał uczestniczyć.

Choć nawet wtedy, gdy człowiek świadomie kompensuje sobie to, co go jutro czeka, życie zdaje się człowiekowi sprzyjać i to w dziedzinach, które są poza jego kontrolą. Na przykład ludzie wydają się wtedy bardziej życzliwi – tak wobec nas, jak i siebie nawzajem.

Głównie chodzi mi jednak o sytuacje, gdy los kompensuje nam zawczasu niespodziewany natłok pracy albo problemy i konflikty, których nie byliśmy w stanie przewidzieć.

Obserwuję tą zależność od kilku lat i nie przypominam sobie, kiedy ostatnio miałem dobry dzień „za nic”.

Owszem, nieraz „odpłata” przychodziła nie po dniu, a po dwóch (czy trzech, jeśli akurat był weekend), ale zawsze jednak następowała.

I zawsze były to trudności na tyle poważne, że od razu można było stwierdzić, że to właśnie o nie chodziło.

Gdybym bowiem liczył, że przez głupie uderzenie się palcem w nogę krzesła czy utratę kilku linijek tekstu w edytorze tekstu przez awarię prądu pula nieszczęść na dany dzień się wyczerpie, czekałaby mnie bardzo niemiła niespodzianka.

Kusi mnie, by podać przykład sprzed kilku miesięcy, gdzie na kilka godzin przed kryzysem powiedziałem osobie, której też ten kryzys dotyczył, że spodziewam się, iż następny dzień będzie ciężki, bo ten był podejrzanie udany. Jednak dotyczy to – powiedzmy – projektu grupowego, w którym brały udział osoby, które mam w znajomych na Facebooku, więc nie chciałbym rozdrapywać starych ran.

Mam jednak inny. Miałem taki właśnie dobry dzień, gdy skończyłem poprawiać część pierwszego rozdziału mojej powieści. Był to czas, gdy pisałem w bardzo pretensjonalny sposób – zdaniami wielokrotnie złożonymi, zbyt pokrętnymi, zbyt pompatycznymi i zbyt długimi. Ale wtedy o tym jeszcze nie wiedziałem. Uważałem, że to literatura awangardowa, nowatorska, więc na swój sposób genialna. Podałem więc link do tekstu na pewnym forum literackim w nadziei na opinie.

I wtedy tekstem zainteresowała się analizatornia.

To taki blog, który w bardzo złośliwy sposób pastwi się nad stylem, językiem, logiką, treścią opowiadań publikowanych w Internecie.

Tak więc opisali mój.

Bolało.

Po wielu miesiącach niepisania doszedłem jednak do wniosku, że analizatorzy mieli rację. Nie wiem, czy i jak szybko doszedłbym do tego wniosku, gdybym nie miał już kilkunastu przeczytanych poradników pisarskich na koncie (żeby nie było – to nie one nauczyły mnie tak pisać. Raczej popadłem w przekonanie o tym, że awangardowość automatycznie robi z ciebie literackiego geniusza. Mimo tego, że właśnie przed tym ostrzegał bodaj sam Dean Koontz w swoim poradniku. A ostrzegał dlatego, że sam się za takiego uważał, dopóki pewna redaktorka go nie wyprostowała).

Ogólnie opisana powyżej teoria kompensacji wpisuje się w powiedzenie, że „fortuna kołem się toczy”, ale tutaj czas pomiędzy byciem „na wozie” a „pod wozem” jest skrócony. Ponadto, podkreślona jest rola amortyzowania niepomyślnych wydarzeń przez te pomyślne.

Widać to na przykładzie sytuacji Marka Jensena, głowy zespołu Epica, który na swoim profilu na Facebooku napisał, że nie wie, czy się cieszyć z tego, że ukończył prace nad nowym albumem („The Quantum Enigma”), gdy jednocześnie zmarła mu bardzo bliska osoba.

Ale wracając do tego, co napisałem wcześniej…

Z jednej strony zazdroszczę tym, którzy potrafią korzystać z dobrego dnia bez obaw o jutro. A z drugiej… mając świadomość, że w taki dzień, na jaki się jutrzejszy zapowiada, niewiele zrobię, moja produktywność w ten dobry dzień wzrasta wielokrotnie.

Jednak gorzka świadomość, że następny dzień najpewniej nie będzie przyjemny pozostaje i nie pozwala się tym dobrym dniem tak naprawdę cieszyć. Jedyne co pozostaje, to zająć się czymś, co się lubi robić i choć na chwilę zapomnieć.

Jakub „Antypaladyn Pedigri” Luberda, 25 Październik 2015, 18:25,  Rabka-Zdrój.

Reklamy

Power GirlJest to metoda, którą już kiedyś wykorzystywałem, by motywować się do pisania swojej powieści. Nie przestałem z niej korzystać, bo okazała się nieskuteczna, ale dlatego, że w trakcie pisania natrafiłem na ślepą uliczkę i dosłownie nie wiedziałem, co napisać i jak dalej poprowadzić fabułę. Zanim to jednak nastąpiło, byłem w stanie pisać po kilkanaście stron formatu A4 dziennie – właśnie dzięki tej metodzie.

Co to za metoda? Po prostu nie wypuszczałem siebie z łóżka, dopóki nie napiszę określonej ilości stron. Tym samym nie pozwalałem sobie na to, by włączyć komputer – od którego jestem uzależniony – dopóki to nie będzie zrobione.

Wiedziałem, że odkładając zabranie się do pracy tylko sobie szkodzę, więc mój opór nie trwał długo.

Jeśli chodzi o rysowanie, to zrezygnowałem z zatrzymywania siebie w łóżku i ograniczyłem się tylko do nie pozwalania sobie na to, by siąść przed komputerem bez wykonania codziennej porcji pracy. Rezultat przedstawiam powyżej. Jest to pierwsza praca, jaką dokończyłem po długim czasie niemocy twórczej. Miała ona różne przyczyny: podchodziłem do rysowania zbyt perfekcjonistycznie i obawiałem się, że rysunek zepsuję – albo byłem tak podekscytowany nowym pomysłem, że starsze rysunki pozostawiałem niedokończone.

Co ciekawe, nadal jestem podekscytowany nowymi pomysłami, ale z innego, zdrowszego powodu: chcę je zobaczyć, gdy będą tak dopracowane, jak ten tutaj (z tego samego powodu chce mi się nagle kończyć starsze prace). Dlatego kończenie prac stało się priorytetem.

Owszem, bywało tak, że odczuwałem zniechęcenie na sam widok tego, co miałem danego dnia pokolorować, przekonany, że robię zbyt wolne postępy. Mówiłem sobie wtedy jednak, że skoro już narzekam na wolne postępy, to na pewno nie pozwolę sobie na to, by być o dzień pracy w plecy i by zostawić to, co już dzisiaj mi się nie chce robić, na jutro. Wolałem już przez te, dajmy na to, pół godziny zrobić „bazę” pod jutrzejsze kolorowanie niż wydłużać sobie jutrzejszą pracę przez zaniechanie tego do pięciu godzin.

Oczywiście, mam świadomość tego, że ta metoda w moim przypadku sprawdza się dlatego, że prowadzę tryb życia, który mi na niedopuszczanie się do komputera przez parę godzin z rzędu pozwala. Sądzę jednak, że jeśli naprawdę komuś zależy, to i nawet pracując po powrocie z pracy, po godzinie dziennie do celu dojdzie. Chociaż nie każdy jest uzależniony od komputera jak ja, wierzę, że każdy z nas ma pokusy, które jest mu na tyle ciężko zwalczać, że będzie wolał popracować półtorej godziny niż opierać się jej przez trzy.

Może to być ulubiony serial (dodatkowa motywacja, by go przez ociąganie się nie przegapić), gorąca kawa lub gra komputerowa czekająca na dokończenie.

Jeśli chcesz mieć porównanie, to z pracą nad szkicem i konturami tego rysunku ociągałem się przez prawie trzy tygodnie. Gdy zacząłem stosować tą technikę, całość pokolorowałem w osiem dni, pracując po kilka godzin dziennie, co jest wynikiem niezłym. Skończyłbym szybciej, gdyby nie to, że były dni, gdy spędzałem zbyt dużo czasu na detalach, w obawie, że rysunek jednym nieostrożnym ruchem zepsuję (no, ale przynajmniej nie pozwoliłem, aby mnie to powstrzymało przed dokończeniem pracy w ogóle).

To chyba wszystko, co powinieneś wiedzieć na temat tej metody. Mam nadzieję, że będzie ci dobrze służyć.

Power Girl

Jakub „Antypaladyn Pedigri” Luberda, 4 Grudzień 2014, 02:19, Rabka-Zdrój.

P.S. Jeśli sądzisz, że ta metoda może komuś pomóc, bardzo proszę, skorzystaj z poniższych przycisków udostępniania. To zajmie tylko parę sekund, a pomoże również mojemu blogowi. Z góry dziękuję.

Oglądając czwarty odcinek serialu „Alcatraz” ponownie spotkałem się z opinią, że potrzeba 12 000 godzin spędzonych na nauce (w przeliczeniu jest to 500 dób), by zostać ekspertem w wybranej dziedzinie.

Chociaż niektórych z was może demotywować perspektywa studiowania danego przedmiotu tak intensywnie i przez tak długi okres czasu, mnie powyższa myśl popycha do działania – zrozumiałem, że na osiągnięcie mistrzostwa nie muszę już dłużej czekać do jesieni życia. W słuszności tego przekonania utwierdziła mnie wypowiedź założyciela i wokalisty zespołu Eluveitie na temat grającego w jego zespole perkusisty, którą przytoczyłem poniżej:

„Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby ktoś tak dużo ćwiczył. To znaczy, przez kilka pierwszych lat po dołączeniu do Eluveitie ćwiczył praktycznie każdego dnia przez – nie wiem – dziesięć, dwanaście, czternaście godzin (…) i wystarczy posłuchać jak gra, by się o tym przekonać. Jest niesamowitym perkusistą. Bardzo, bardzo się cieszę, że gra w naszym zespole i jestem z tego dumny.”

Nie wystarczy jednak, że zawieszę sobie w widocznym miejscu karteczkę przypominającą mi o tym, że za niewiele więcej niż półtora roku intensywnej pracy będę mógł sobie wydrukować swój własny dyplom ukończenia studiów doktoranckich, bo nie jestem tak wytrwały, jak wyżej wspomniany perkusista i nie mam tak silnej pasji, jak on. Jeśli chcę wytrwać w postanowieniu, że będę poświęcał na naukę przynajmniej pięć godzin dziennie, muszę sięgnąć po sposoby, które w przeszłości pozwoliły mi zachować motywację.

Jednym z nich jest mierzenie i zapisywanie postępów, a kolejnym – wykreślanie z listy zadań już wykonanych (powszechnie wiadomo, że pobudza to organizm do wydzielania dopaminy). Dlatego pomyślałem nad wykonaniem tabeli, w której jedno okienko odpowiadałoby jednej godzinie poświęconej na naukę, ale szybko stwierdziłem, że wykonanie tak wielkiej tabeli byłoby czasochłonne i pracochłonne. Następnie przypomniałem sobie, że mam jeszcze blok papieru milimetrowego w formacie A4, więc postanowiłem sprawdzić, ile jedna strona ma kratek. Pomnożyłem ilość kratek w kolumnach (270) przez ilość kratek w rzędach (180), co dało w sumie 48600 kratek. Podzieliwszy to przez liczbę godzin w dobie, otrzymałem liczbę dób (2025), a podzieliwszy liczbę dób przez ilość dni w roku, otrzymałem wynik, który mówi mi, że jedną stronę papieru milimetrowego wypełnię po pięciu i pół latach.

Bardzo chcę dokończyć ten projekt (a przynajmniej jego część), więc chcę się zabezpieczyć przed jego porzuceniem. Tym, co nie pozwalało mi nie kończyć artykułów, które mi się podobały (chociażby z tego powodu, że były ładnie napisane) jest to, że naprawdę nienawidzę tego robić – niedokończone teksty na liście wpisów na blogu działają na mnie tak, jak budynki w budowie (budynki opuszczone) działają na tych, którzy chcą podziwiać okoliczny krajobraz… a teksty są zazwyczaj tak dobrze napisane, że nie mam serca ich wyrzucać. Ponieważ nie pozwalają mi o sobie zapomnieć, jestem zmuszony dokończyć każdy z nich i na to liczę. Mam nadzieję, że konieczność dokumentowania swoich postępów nie pozwoli mi tego projektu przedwcześnie zakończyć.

Obiecałem, że jeśli projekt odniesie sukces, to podzielę się z wami pierwszymi wrażeniami i wynikami. Dzisiaj (21 maja 2012) osiągnąłem granicę 180 godzin poświęconych na naukę i zajęło mi to zaledwie 20 dni (co daje średnio 9 godzin nauki dziennie). Pierwszą wypełnioną linijkę, jak również notatki i legendę, możecie zobaczyć tutaj. Kolejne linijki możecie zobaczyć tutaj. Jest to stan z połowy lipca. Przez dłuższy czas miałem przerwę, gdzie albo uczyłem się przez jedną czy dwie godziny dziennie, albo uczyłem się w sposób niebezpośredni, co nie uważałem za warte odnotowywania (człowiek się uczy jak robić i nie robić internetowy program rozrywkowy oglądając całą ich masę, ale nie tak bardzo jak robiąc je samemu). Kolejną część opublikuję niedługo, bo na razie uzbierało się tylko ponad półtorej linijki więcej.

Oczywiście, ten system nie jest jeszcze doskonały, ale mam już parę pomysłów na to, jak go dopracować.

Zanim powrócę do nauki, chciałbym podzielić się z wami swoimi uwagami i przemyśleniami na temat tego systemu. A więc…

1. Ten system powstał, ponieważ szukałem sposobu na to, by motywować się do nauki rysowania tabletem graficznym. Jeszcze nie całkiem mi się to udało, ale przynajmniej zdołałem określić, na czym polega mój problem.

Problem polega na tym, że… jeśli zakończę dzień pracy nad rysunkiem z przekonaniem, że nie jestem w stanie w nim niczego więcej poprawić, to następnego dnia czuję paraliżujący strach przed dokończeniem pracy lub rozpoczęciem pracy nad nowym rysunkiem, ponieważ mam wrażenie, że przez czas pomiędzy jedną sesją a drugą poziom moich umiejętności nie mógł ulec zmianie (podobny problem miałem z pisaniem powieści).

Jest to oczywiście nieprawda, czego dowodzi fakt, że przeciętny człowiek po przebudzeniu z odrazą patrzy na rysunek, który jeszcze wczoraj mu się tak bardzo podobał. Wynika to z tego, że gdy świadomość dopiero uczy się proste kółka rysować, podświadomość jest już na etapie komponowania obrazu z wykorzystaniem Złotego Podziału.

Człowiekowi ciężko jest przyjąć do świadomości to, że mózgu nie zmieniają tylko świadome wnioski wyciągane podczas wykonywania danej czynności jak „Aha! Tak to się robi!”, ale sam proces wykonywania jej (naukowcy już tego dowiedli. Jeden z eksperymentów naukowych na małpach pokazał, że już sam fakt pocierania przez małpę opuszek jej palców szczoteczką do zębów fizycznie i na stałe zmieniał jej mózg, co widać było po tym, jak różniły się obrazy z rezonansu magnetycznego wykonane tuż przed i tuż po wykonaniu przez nich tej czynności).

W związku z tym postanowiłem, że w ciągu najbliższej sesji poświęcę więcej czasu na ćwiczenie rysowania tabletem. Spróbuję zmusić siebie do tego, by choć przez kilka lub kilkanaście minut dziennie ćwiczyć daną umiejętność. Jeśli podświadomość powie mi, że nie warto tabletu podpinać na parę minut, zwiększę ilość czasu, jaki na to przeznaczę. Wiem, że jeśli pokonam swój opór dostatecznie długo, by podłączyć tablet i „wejść w rytm pracy”, to nie przestanę ćwiczyć przez kilka następnych godzin.

2. Jak już napisałem powyżej, system narodził się z połączenia poprzednich metod motywowania się, jednak proces jego powstawania nie był procesem zupełnie świadomym – dopiero w połowie tego eksperymentu uświadomiłem sobie, że to, co robię wygląda jak proces defragmentacji dysku twardego, na który zawsze lubiłem patrzeć (zakładając, że wizualizacja tego procesu miała ładne barwy). Podobnie było z cienkopisami firmy Stabilo. Chociaż od zawsze je lubiłem, nie kupiłem ich specjalnie dla celów tego eksperymentu. Pozostały mi one z czasów, gdy ćwiczyłem rysowanie i kolorowanie nimi.

Zalety, jakie okazał się mieć ten system również nie były zamierzone. Mała ilość kratek, jaką mogłem wypełnić po przeczytaniu samouczka w formie tekstu lub wideo zachęcała mnie do tego, by ćwiczyć umiejętności w praktyce, a nie polegać wyłącznie na zdobywaniu wiedzy teoretycznej. Kiedy już zacząłem pisać lub rysować, nie mogłem się od tego oderwać, dzięki czemu po zakończeniu pracy mogłem wypełnić kilka lub kilkanaście kratek, nie czując takiego zmęczenia, jak po czytaniu książki czy oglądaniu filmu instruktażowego.

Jakub „Antypaladyn Pedigri” Luberda, 15.04.2012, 16:23, Rabka-Zdrój.

“Nie mogłem się doczekać na sukces, więc ruszyłem naprzód bez niego.” ~Jonathan Winters

Chociaż otrzymałem na powyższe pytanie odpowiedź, pod której wrażeniem jestem w dalszym ciągu, mam świadomość, że dotyczy ona zaledwie jednego z czynników i niekoniecznie decydującego.

Niemniej jednak pomyślałem, że warto byłoby o tym wspomnieć, gdyż w pewnym sensie zdołałem powtórzyć opisywane przez podświadomość doświadczenie we własnym życiu. Ale powrócę do tego za moment, gdy podzielę się z wami usłyszaną od podświadomości odpowiedzią.

W jej przekonaniu tajemnicą tego, że sławni ludzie zaszli tak daleko w życiu jest ich ciężka przeszłość.

Oczywiście, w przypadku aktorów ciężkie dzieciństwo pozwala na wierne odtworzenie przeżywanych w przeszłości emocji – wystarczy, że przywołają w pamięci bolesne doświadczenia. Piosenkarze potrafią zabarwić emocjami własny głos, muzycy – wywołać emocje odpowiadające dźwiękom wydawanym przez instrument, a pisarze – przywołać emocje poprzez sytuacje, których nigdy w życiu nie doświadczyliśmy.

Można więc wytłumaczyć ich sukces tym, że w uniwersalny i przekonujący sposób potrafią przemówić do emocji, które każdy z nas przeżywa na własny sposób. Ale co w takim wypadku z prezenterami, sportowcami, modelkami, tancerkami, których emocje nie przejawiają się w widoczny sposób w tym, co robią?

Wykres pokazujący stosunek wymaganych umiejętności (pionowo) do osiągniętej sławy (poziomo) w przypadku wykonywania następujących zawodów: naukowiec, pisarz, muzyk, sportowiec, aktor, gwiazda seks-taśmy.

Właśnie…
Podświadomość prawdopodobnie właśnie na to próbowała zwrócić moją uwagę. Chociaż motywacja sławnych osób, które wychowywały się w skrajnej biedzie jest zrozumiała („nie chcę już żyć w biedzie”), to związek pomiędzy „znęcano się nade mną fizycznie i psychicznie” lub „straciłem wcześnie członków rodziny” a „chcę być osobą medialną, aby stać się sławny” nie wydaje mi się dostatecznie zrozumiały. Chyba, że motywacją była chęć pomocy innym w podobnej sytuacji bądź przezwyciężenie niskiego poczucia własnej wartości.

Podejrzewam, że celebryci, którzy przeszli przez dzieciństwo przypominające poligon wojskowy nie boją się podejmowania decyzji, które wydają się zwykłym ludziom wiązać z nieprzyjemnymi konsekwencjami lub wymagają wykroczenia poza własną strefę komfortu. Celebryci mogą nie mieć z tym problemu, bo żadna decyzja nie wydaje im się bardziej przerażająca, upokarzająca i poważniejsza w skutkach od tego, co już przeszli w dzieciństwie.

Podczas gdy my obawiamy się odrzucenia przez osobę, która nam się podoba, odrzucenia naszego dzieła przez wydawcę, niepowodzenia podczas rozmowy kwalifikacyjnej o wymarzoną pracę, poświęcenia życia na spełnienie własnego marzenia, oni nie obawiają się przecinać więzów łączących ich ze starym życiem, przeprowadzać się, przychodzić na castingi, rozmawiać z wysoko postawionymi, rozpoczynać własnej kariery od pracy w charakterze kelnera bądź sprzątacza itp.

“Prawdziwą miarą bogactwa jest to, ile byłbyś wart, gdybyś stracił wszystkie swoje pieniądze.”

Niewiele miesięcy zdążyło upłynąć, odkąd na własnej skórze przekonałem się o prawdziwości odpowiedzi udzielonej przez podświadomość.

Znalazłem się wówczas w sytuacji, jaką określam słowami „przeciągu w korytarzu z zatrzaskującymi się drzwiami”, gdy występował poważny problem, a wszystkie dotychczas dostępne wyjścia zostały za sprawą wydarzeń losowych zamknięte. Przypomina to pielgrzymkę „od Annasza do Kajfasza”.

"Zawsze się zastanawiam, dlaczego ptaki decydują się pozostać w tym samym miejscu, chociaż mogą polecieć do każdego miejsca na świecie. A potem zadaję sobie to samo pytanie..."

Problem: konto zostało zablokowane. Rozwiązanie: wykonanie zlecenia. Problem: przestały napływać. Rozwiązanie: wykonanie zaległego zlecenia. Problem: dostawca internetu nie czekał już dłużej na wpłynięcie należności, więc zamknął dostęp do internetu, więc wykonanie zadania jest niemożliwe. Rozwiązanie: korzystać z dostępu do internetu w domu znajomego. Problem: charakter pracy wymagał spędzenia dłuższego czasu przed komputerem. Rozwiązanie: pożyczyć pieniądze od członka rodziny, aby zapłacić rachunki. Problem: miał poważne wydatki, bo doświadczył straty materialnej, więc pieniędzy pożyczyć nie był w stanie. Rozwiązanie: Poszukać tymczasowego zatrudnienia. Problem: pieniądze potrzebne są jak najszybciej itd.

Stanąłem przed wyborem: albo wybrać się na miasto w poszukiwaniu normalnej pracy, albo wykonywać nieszkodliwą, zgodną z prawem, ale upokarzającą pracę.

Oczywiście, miałem obawy i czułem opór przed wyborem pierwszej możliwości, bo podejrzewałem, że doświadczę następnego rozczarowania – dotychczas los więcej rozwiązań uniemożliwiał niż udostępniał. Odczuwałem opór także wobec drugiej możliwości, ale przynajmniej nie byłem od niczego uzależniony w jej przypadku. W związku z tym postanowiłem wybrać drugą możliwość.

Ciesz się, że w ogóle masz wybór. Burmistrz Sarpourenx we Francji zakazał mieszkańcom - pod groźbą surowych kar - umierania. Ponieważ... na lokalnym cmentarzu skończyły się wolne miejsca.

Wykonując rzeczoną pracę, poczułem przypływ odwagi, optymizmu i motywacji. Pomyślałem sobie, że skoro zdołałem przezwyciężyć opór przed znacznie mniej przyjemnym zajęciem, to dlaczego miałbym się obawiać i opierać przed pierwszą możliwością? Mówię całkowicie poważnie – wręcz przysięgam z ręką na sercu: poczułem natychmiastową gotowość do wybrania się na miasto na poszukiwanie nowej pracy przez bezpośrednią rozmowę z potencjalnymi pracodawcami.

Wiem, że ludziom z dominującą lewą półkulą mózgową nie wyda się to żadnym wyczynem, jednak dla osób z dominującą prawą półkulą mózgową, takich jak ja, znaczy to bardzo, bardzo wiele. Jeśli chcesz porównania, spróbuj nauczyć osobę z dominującą lewą półkulą mózgową porządnie rysować.

Chociaż postanowiłem wówczas zakończyć rozpoczętą pracę, miałem całkowitą pewność, że podobny przypływ motywacji, optymizmu i odwagi towarzyszył mi podczas poszukiwania pierwszej prawdziwej pracy. Opisałem to zresztą szerzej w „Lęk jest wynikiem pozostawienia wyobraźni zbyt dużego pola do popisu!”

Nawiązując jeszcze do zawodów wykonywanych przez celebrytów na początku ich kariery i demotywatora załączonego do cytatu o wewnętrznym bogactwie, chciałem wspomnieć, że na dzień lub dwa przed znalezieniem pierwszej pracy pracowałem dla krewnego. Co prawda, praca wymagała poświęcenia sporej ilości czasu i nie była dobrze płatna, ale posłużyła jako negatywne porównanie, dzięki czemu perspektywa poszukiwania pierwszej prawdziwej pracy nie wydawała się już taka przerażająca.

Chciałem napisać o możliwych zastosowaniach podejścia „doświadcz gorszego, by przestać obawiać się lepszego”, gdy przypomniałem sobie, że istnieje terapia polegająca na pozowaniu do aktów artystycznych. Słyszałem w radio wypowiedź kobiety, która w tym uczestniczyła. Chociaż nie potrafię dokładnie przytoczyć jej słów, przypominam sobie, że chciała powiedzieć, że zrobienie czegoś, na co w jej przekonaniu nigdy by się nie zdecydowała, pozwoliło jej pokonać zahamowania i określić na nowo granice własnych możliwości.

Nie obawiaj się prosić o uczciwą pracę. Podobnie jak w przypadku proszenia atrakcyjnych dziewczyn o numer telefonu, nikt jeszcze od wyjścia na idiotę nie umarł.

Oczywiście, nie chcę przez to powiedzieć, że należy zabiegać o to, aby spotykały nas w życiu tak tragiczne doświadczenia jak zdrada czy przemoc. Chcę natomiast powiedzieć, że należy poszukać odpowiadających nam sposobów na pozbawienie zasadności naszych obaw poprzez dokonanie czegoś, czego obawiamy się jeszcze bardziej. Może to być np. skok na spadochronie z instruktorem lub tymczasowy wolontariat w hospicjum. Szczególnie w tym drugim wypadku możliwe jest uzyskanie dystansu do własnych obaw i problemów.

Chociaż podczas pracy nad tym artykułem myślałem nad poruszeniem kwestii ludzi, którzy mieli ciężkie dzieciństwo, a nie tylko nie odnieśli sukcesu, ale wręcz powielili los swoich rodziców bądź zabłądzili w ślepą uliczkę przestępstwa i samozniszczenia – zapomniałem o tym napisać. Ponieważ jednak zwrócono mi uwagę na to, że musiałbym wykazać, iż wszyscy ludzie z ciężką przeszłością są w stanie osiągnąć lub osiągnęli sukces w życiu, muszę się do tego, bądź co bądź, zasadnego argumentu odnieść.

Zaznaczyłem na początku, że nie jest to jedyny czynnik i niekoniecznie jest on decydujący. Mam świadomość tego, że potrzebne są też możliwości wydostania się z ciężkiej sytuacji i spotkanie odpowiedniego autorytetu. Możliwe również, że wiele zależy od tego, czy osoba jest psychologicznym typem wrażliwego dawcy czy asertywnego biorcy. Pierwszy to odpowiednik postawy dafnicznej, a drugi to odpowiednik postawy apollinicznej. Postawy zostały opisane tutaj.

Mam świadomość, że poniższy podział jest pewnego rodzaju generalizacją, ale chciałbym szybko pokazać, w jaki sposób może się negatywnie rozwinąć pierwszy typ i drugi typ.

Pierwszy może przez trudne doświadczenia przerodzić się w eskapistycznego męczennika albo przestępcę, który nie spogląda swym ofiarom w oczy, tzn. działa w ukryciu lub zdalnie. Drugi może się przerodzić w egoistycznego, hedonistycznego, bezwzględnego przestępcę, który nie ma oporów przed bezpośrednim kontaktem z ofiarami. Oczywiście, możliwe jest też, że będzie wykonywał legalny zawód, ale będzie wykorzystywał swoją pozycję i uprawnienia dla własnych korzyści, np. geodeta, który dla własnych korzyści błędnie wymierza działki, by zwyczajnie ukraść je sąsiadom bogatszych klientów.

Niemniej jednak, jeśli sądzisz, iż zasadne jest spisywanie na straty ludzi z ubogich dzielnic, cechujących się wysokim poziomem bezrobocia i wysokim wskaźnikiem przestępczości, koniecznie obejrzyj poniższe nagranie (które swoją drogą sam przetłumaczyłem, choć nie wiedziałem jeszcze, że wykorzystam je tutaj). Uwaga! Nagranie trwa pół godziny, więc wyznacz sobie odpowiednią porę do oglądania tego nagrania. To nagranie przywraca wiarę w ludzkość i sprawia, że dokonanie rzeczy wielkich nie wydaje się takie trudne. Bardzo gorąco polecam obejrzenie tego nagrania. Sądzę, że potrafi ono poważnie zmienić światopogląd.

Jeśli chcesz obejrzeć nagranie z polskimi napisami, kliknij tutaj.

Sądzę, że to nagranie udowadnia, że każdy może odnieść sukces. Rzecz w tym, że wielu ludzi nie chce zacząć swojej kariery od niskich standardów. Albo też nie wierzą, że rozpoczęcie kariery od pracy na budowie może sprawić, że wylądują w na stanowisku w renomowanej firmie. Wiedz, że myślałem w podobny sposób. Opierałem się przed pracą „poniżej mojej godności”, lecz nie tylko przyjemnie mnie zaskoczyła (do tego stopnia, że zdążyłem swoją pracę polubić), ale również umożliwiła mi znaczne „skoki” w karierze.

Chciałbym się jeszcze zwrócić do osób, które opierają się przed „zaczynaniem nisko” – czy pamiętasz motyw z filmów przygodowych, w których bohaterowie przeciskają się przez szczelinę pod zamykającymi się ciężkimi wrotami? Jeśli nie chcesz zostać zamknięty na zawsze w życiowym grobowcu, a chcesz przedostać się leżącego po drugiej stronie skarbca, musisz się najpierw zniżyć, by podnieść się w życiowym skarbcu.

Podejrzewam, że część z was zastanawia się, czy moja podświadomość miała – choćby częściowo – rację. Myślę, że wypowiedzi na temat powyższego tekstu i poruszonego w nim zagadnienia w wątku na forum psychotekst.pl stanowią wystarczającą odpowiedź – tym bardziej, że ich autorami są nie tylko osoby posiadające wiedzę w zakresie psychologii, ale również osoby, które mają za sobą ciężkie dzieciństwo.

Ponadto, dowiedziałem się, że istnieje tzw. post traumatic growth.
Choć żałuję, że rezultat mojej pracy okazał się nie tak nowatorski i przełomowy, jakbym sobie tego życzył, cieszę się, że odpowiedź podświadomości okazała się zgodna z przyjętą wiedzą psychologiczną, mimo tego, iż nie miałem uprzedniej wiedzy na ten temat.

Wynika to z tego, że nie przyszło mi na myśl szukać odpowiedzi w wyszukiwarce, bo sądziłem, że psychologowie przyjęli depresję dwubiegunową jako ostateczną przyczynę sukcesów sławnych piosenkarek czy aktorów. Nie satysfakcjonowała mnie jednak taka odpowiedź. Wiedząc, że istnieje znacznie więcej celebrytów niż możliwych przypadków zachorowań na depresję dwubiegunową, przyjąłem, że przyczyna musi leżeć gdzie indziej i cieszę się, że miałem w tym względzie rację.

Chciałbym jeszcze wspomnieć o tych, którzy pomimo tego, że mieli ciężkie dzieciństwo, pozostali porządnymi, normalnymi ludźmi, lecz nie osiągnęli tego, co społeczeństwo definiuje jako „sukces w życiu”. Przyczyną tego może być to, że szczytem ich ambicji jest tak naprawdę normalne, zwyczajne, spokojne życie i spełnienie przyziemnych marzeń, np. praca w wymarzonym zawodzie czy założenie rodziny.

"Dzisiaj jest jutro, o które martwiłeś się wczoraj, a wszystko jest w porządku."

Załączam na koniec listę celebrytów, którzy doświadczyli bolesnego dzieciństwa:
Aktorki: Brooke Shields (surowa matka; jej nagie zdjęcia jako dziecka i nastolatki w magazynie dla dorosłych), Drew Barrymore (12 lat, gdy brała kokainę, 13 lat, gdy zaczęła pić; dorastała bez prywatności), Jane Fonda (jej matka poderżnęła sobie gardło; wmawiano jej, że matka zmarła na zawał serca), Marylin Monroe (brak ojca; chora psychicznie matka; mieszkała w wielu rodzinach zastępczych; możliwe molestowanie seksualne), Ashley Judd (kazirodztwo; molestowanie; matka uprawiała seks w jej obecności; depresja; rozbita rodzina; samotność), Teri Hatcher (molestowanie seksualne przez wuja), Suzanne Sommers (wykorzystywanie seksualne).

Piosenkarki: Christina Aguilera (ojczym bił ją i jej matkę), Dolly Parton, Loretta Lynn, Crystal Gayle i Tammy Wynette (wszystkie żyły w skrajnej biedzie), Missy Elliott (nie stroniący od przemocy ojciec), Kora Jackowska (wychowanka sierocińca), Shania Twain (bieda; głód; nie stroniący od przemocy ojczym, który niemal zabił jej matkę), Mary J. Blige (wykorzystywanie seksualne przez osoby, którym jej matka powierzała opiekę nad nią), Sinnead O’Connor (naruszenie nietykalności cielesnej przez księdza).

Piosenkarze: Michael Jackson (ojciec tyran, który bił go i jego rodzeństwo), Eminem (matka uzależniona od narkotyków), Michał Wiśniewski (matka zrzekła się praw rodzicielskich; wychowanek sierocińca), Nikki Sixx (opuszczony przez ojca; opieką obarczali się nawzajem matka i dziadkowie), G.G. Allin (maltretowanie przez rówieśników; naruszanie nietykalności cielesnej; zażywanie narkotyków i picie alkoholu), Kurt Cobain (rozwód rodziców; wyrzucenie z domu; bezdomność), Chester Bennington [Linkin Park] (wieloletnie wykorzystywanie seksualne przez starszego kolegę; niestabilny emocjonalnie ojciec; niemożność uzyskania wsparcia od rodziny), Carlos Santana (wykorzystywany seksualnie przez przyjaciela ojca).

Modelki: Natalia Vodianova (bieda; praca jako dziecko; obelżywi konkubenci matki; niepełnosprawna siostra), Janice Dickinson (ojciec był pedofilem i nie stronił od przemocy).

Sportsmenki: Iwona Guzowska (adoptowana; ojciec alkoholik; każdorazowe  uciekanie z domu przed jego agresją).

Sportowcy: Tomasz Adamek (opuścił go i pięcioro jego rodzeństwa ojciec; bieda).

Lista będzie w miarę możliwości uzupełniana. Niektórych z tej listy jeszcze tutaj nie uwzględniłem. Jeśli chciałbyś pomóc w rozwoju tekstów bądź pomóc w uzupełnieniu powyższej listy, napisz komentarz, e-mail pod adres pedigree (at) op. pl.

Jakub „Antypaladyn Pedigri” Luberda, 20 Czerwiec 2011, 20.24.

Czytelniku, jeśli artykuł się Tobie spodobał bądź uważasz, że może się on komuś pomóc, spodobać lub przydać, bardzo proszę o podzielenie się linkiem do tego wpisu lub bloga ze znajomymi i przyjaciółmi. Bardzo potrzebuję promocji, aby dotrzeć i pomóc jak największej liczbie osób oraz konstruktywnych komentarzy, aby móc kontynuować to, co robię. Statystyki i komentarze dają mi poczucie, że nie piszę do ściany, a to dla mnie bardzo ważne.

Jestem otwarty na wszelkiego rodzaju współpracę, np. wymianę linków, użycie treści na potrzeby innych mediów (np. filmów na Youtube), gościnne wpisy na innych, często odwiedzanych blogach, promocję rzeczy (książka, grafika, tekst, artykuł rzemieślniczy, usługa itp.), które mi się osobiście spodobają i które będę uważał za nieszkodliwe lub wartościowe dla moich czytelników… i tym podobne.

Serdecznie dziękuję wszystkim osobom, które zainteresowały się artykułem, czytały lub przeczytały go, a przede wszystkim tym, które odpowiedziały na pytanie odnośnie celebrytów dotkniętych ciężkim dzieciństwem i podzieliły się ze mną swoimi opiniami, bo pozwoliły mi one artykuł dopracować i rozwinąć.

Dziękuję moim znajomym na Facebooku i użytkownikom: forum.gp24.pl, forum deviantart.com, szukamywas.pl, forum psychotekst.pl, forum.mirriel.net, forum astroportal.pl/forum, rozproszonym byłym użytkownikom forum poświęconego zaginionej Iwonie Wieczorek oraz innym, o których mogłem zapomnieć.

Pozdrawiam serdecznie i życzę wam wszystkim wszystkiego najlepszego w życiu.

%d blogerów lubi to: